L'histoire du bouc...!!!

Celle-ci est une histoire courte. A Plouvorn, il y a quelques années, vivait une veuve quelque peu âgée...
Elle n'avait jamais été riche car son mari et elle tenaient une petite ferme. Et voici qu'arrive une retraite qui était des plus maigres.... Et par-dessus le marché voilà le mari qui meurt. De quoi danser encore davantage devant le buffet.....
Et voilà que pour améliorer son sort elle avait pris un bouc.
Ce qui fait que toutes biquettes du coin étaient honorées par le bouc chez la veuve et chacun donnait un pourboire.
Voilà donc amélioré le sort de la dame....
Et, l'un dans l'autre tout ne se passait pas trop mal....
Mais un jour, voilà que le bouc tombe malade. Voici qu'on appelle Félix.
Pour ceux qui n'auraient pas connus Félix.... Félix était le vétérinaire. On disait donc "Appeler Félix". Donc Felix arrive et il ausculte le bouc. "Et bien " dit Felix "il est drôlement mal foutu! Mais emmaillotez le chaudement, faites le suer, il est nécessaire de le faire transpirer."
Voilà donc mit le bouc dans la paille, une couverture sur la paille et de la paille encore sur la couverture et on lui donne des médicaments pour compléter le traitement....
"Je reviendrai dans deux jours " dit Félix. Et le voilà de retour deux jours après. "Ah! ça va mieux! " dit Félix. " Bien qu'il n'ait pas transpiré assez."
"Ah" dit la veuve "Que dois-je faire alors? Le mettre avec moi dans mon lit?"
"Oh" répond Félix "et la puanteur?"
"Ce sera comme il voudra. Il devra s'y habituer!"
*****
Et pour les puristes, cette histoire de bouc en breton. Le texte ci-dessus n’est que la traduction de cette histoire racontée dans les vieilles familles… !!!!
Istor ar bouh
Hounnez avad a zo eun istor verr. E Plouvorn, eun nebeud bloaveziou zo, e oa eun intañvez deuet war an oad. Ne oa ket bet jamez pinvidig kar he gwaz hag hi a laboure eun tammig atant, setu bremañ e oa deuet ar retred ne oa ket euz ar re vrasa. Bremañ marvet he gwaz, c’hoaz ouzpenn, berroh berra e oa ar strapenn. Setu evid gwelaad eun tammig he zort he-doa kemeret eur bouh . Toud ar haviked diwar-dro a veze kaset d’ar bouh da di an intañvez ha pep hini a roe eun tamm gwerz-butun, setu gwelleat eun tammig he zort memez tra. Toud an dra-ze, an eil dre egile, en em gavent propig.
En dervez-se, kouezet klañv ar bouh. Setu galvet Felix. Ar re n’o-dije ket anavezet Felix...Felix a oa ar veteriner. Ne veze ket lavaret jamez. “mond da weled ar veteriner”. Lavaret e veze “Gelver Felix.” Setu deuet Felix, oskultet ar bourh. “Ma” eme Felix “Gwall baket eo! gwall baket eo memez tra! Med, lakit dillad tomm dezañ, lakaad anezañ da hwezi, c’hwezi a rank. Setu bon, lakeet kolo war ar bourh, pallenn war ar holo, kolo war ar pallenn hag eur pallenn all war ar holo ha roet louzou evel-just da vond da heul. “A-benn daou zervez ahann e teuin en-dro “ eme Felix. Daou zervez da houde, deuet adarre. “A! gwelleat eo” eme Felix “gwelleat eo. Petra n’e-neus ket c’hwezet a-awah.
“A!” emezi ”Petra ‘ rin neuze? Eh ben, lakaad anezañ e va gwele” a lavare-hi.
“O!” a lare Felix “hag ar flêr!”.
“O! e-giz a garo. En em habitui a ranko!”